Brief: Het leven is een gulle gever
Geliefde Zuster Maria,
Het leven is een gulle gever, zei Broeder Giovanni in 1513. Merkwaardig toch, dat we dat niet altijd zo beleven? Heb jij dat nu ook?
Het ene moment kan ik in vervoering zijn, maar het andere? Ach ja, dan overheersen zorgen en stress.
Broeder Giovanni raadt ons aan om de geschenken niet op hun verpakking te beoordelen en ze weg te werpen als zijnde lelijk, zwaar of hard.
Hij zegt dat, in alles wat we zien als een beproeving, verdriet of plicht, de hand van een engel verborgen is.
Het leven is vol betekenis en doelbewustheid, zegt hij, zo vol schoonheid, dat achter werkelijk alles en alle gebeurtenissen, een Goddelijk geschenk verborgen is. De vrede van de toekomst ligt al verscholen in dit moment, zegt broeder Giovanni.
Interessant, vind jij dat ook? We zijn als mensen zo vaak op zoek naar een betere toekomst. Alles is al in dit moment aanwezig. Er schuilt een stralende pracht in de duisternis, als we dat maar konden zien. Broeder Giovanni smeekt ons om te kijken.
Geen hemel kan ons bereiken als ons hart geen rust vindt in vandaag, zegt hij.
Dat is een mooie gedachte, het geeft mij troost, hoop, maar meer dan dat; het geeft mij vertrouwen, het geeft me rust.
Troost hoort bij het verleden, hoop bij de
toekomst, maar vertrouwen hoort bij dit moment, bij vandaag, bij Nu.
Misschien is dat wel wat Sara Teasdale ook
bedoelde toen ze ons aanmoedigde om alles wat we hebben uit te geven aan
lieflijkheid. ‘Het leven heeft lieflijkheid in de aanbieding’, zei ze.
‘Blauwe golven die wit op een klif slaan,
Laaiend vuur, dat zwaait en zingt,
Kindergezichten die in verwondering opkijken.
Muziek als een slinger van goud,
de geur van naaldbomen in de regen,
ogen die ons beminnen en armen die ons vasthouden
en voor het stille genoegen van de Ziel
onze heilige gedachten, als sterren in de nacht’.
Prachtig, toch, Zuster Maria, hoe ze dat
omschrijft; ‘voor het stille genoegen van de ziel….’.
Dat soort momenten van kostbaar geluk, dat is de lieflijkheid die het leven ons in overvloed geeft.
En waarin we een diepe vrede kunnen vinden, een vrede die niets te wensen overlaat, maar zo vervullend is in zichzelf. Is dan al het overige niet alleen maar buitenkant?
En dan Kabir; Kabir zegt dat we ons rot rennen op zoek naar spiritualiteit. Dat de mens niet wil begrijpen dat het meest levende van alles ín ons woont.
Kabir zegt dat het niet uitmaakt waar we naartoe gaan, welke kerk of heilige we bezoeken.
‘Als we de plek niet vinden, waar onze
ziel verborgen is, zal de wereld nooit worden tot onze ware werkelijkheid’,
zegt hij.
Kabir lacht als hij hoort dat de vis in het water dorst heeft.
Zich rot zwemmend en rennend op zoek naar het levengevende water…
Geliefde zuster Maria, misschien zijn wij wel net zo op zoek naar iets dat zo totaal in ons leven aanwezig en beschikbaar is?
Het leven is een gulle gever, zei broeder Giovanni.
Als we het maar willen zien. Als we daar maar op vertrouwen.
Daar wil ik mee besluiten, zuster Maria,
met het vertrouwen en de lieflijkheid, in de wetenschap dat het leven zelf
ons liefheeft en ons gul bedeelt.
O, mijn geliefde zuster op het pad, wat
ben ik dankbaar dat we onze mijmeringen over de ziel en het leven kunnen delen.
Je bent me zeer, zeer dierbaar.
Met innige en lieflijke groet,
Zuster Anna.
Tekstsamenstelling: © 2018 Annemieke Bouman
Hieronder kunt u een PDF downloaden van deze tekst: